Een konijnenhok had de moeder van Thijs Asselbergs het genoemd. Dat vond ze ook van de woningen die eind jaren zestig in de Bijlmermeer werden gerealiseerd. Terwijl dat vooral 3- en 4-kamerwoningen van 72 en 96 vierkante meter waren.
Asselbergs ziet dan ook met lede ogen aan wat het antwoord is op de huidige woningnood: enorme niet-aanpasbare betonkolossen. In een persoonlijk essay pleit hij voor een radicaal andere koers waarbij de principes van het open bouwen de leidraad zijn, ‘omdat ze ruimte geven aan verandering, aanpassingen en aan de wensen van gebruikers in de tijd’.
Geen gek idee. Zo sprak Laarakker ook met Chris en Romy die wonen in een van de twee woongebouwen op het Cruquiuseiland in Amsterdam, ontworpen door Defesche Van den Putte. Sinds een paar maanden wonen ze samen in de Smart Tiny Loft van 29 vierkante meter, waar Romy al twee jaar woonde. Nu gaan ze samen op zoek naar een grotere woning.
Chris en Romy zijn niet de enige snelle verhuizers in hun gebouw: 2 jaar na oplevering zijn 10 van de 52 woningen doorverkocht. Met de doorstroom zit het wel goed, maar of dat de woonkwaliteit ten goede komt is maar zeer de vraag. Sociaal gezien is het een ramp. Je bouwt geen band op met de buren en de plek, met eenzaamheid en unheimische buurten als gevolg.
Laten we niet bouwen ‘aan de volgende mislukking, maar aan een veerkrachtige woonomgeving die wél de tand des tijds doorstaat’, om met de profetische woorden van Asselbergs af te sluiten.
