Ik begon mijn loopbaan in Zwolle als postbode bij de vroegere PTT, werkte er 42 jaar waarvan 28 jaar in allerlei functies in de medezeggenschap. Ik maakte alle ontwikkelingen mee van een overheidsbedrijf naar het beursgenoteerde wereldwijde postbedrijf TNT en vind het leuk om daarover te vertellen. Misschien steekt u er iets van op voor uw eigen werk in de ondernemingsraad.
Dat Joost zijn vrouw nu helpt met de postbezorging komt door een immense reorganisatie binnen PTT Post die begon in 1992 en duurde tot 2000. Ik was erbij als voorzitter van de Groepsondernemingsraad Post. De bedrijfsleiding kwam met het plan om in zes jaar 5300 voltijdbanen te schrappen, vooral op de sorteercentra. Dat kwam neer op afscheid nemen van 9000 collega’s, aangezien de meesten in deeltijd werkten. Ik herinner me als de dag van gisteren dat de GOR Post begon aan een ontzettend groot adviestraject met hulp van een bekend organisatieadviesbureau.
We stelden werkgroepen samen met managers, medezeggenschappers, stafleden en medewerkers. Zo kon het gebeuren dat een eenvoudige Limburgse postbode als GOR-lid voorzitter was van een werkgroep waar de directeur Sortering gewoon lid van was. Een bijzondere ervaring, maar het werkte goed uit. Al die kennis bijeen maakte dat er uiteindelijk een advies op tafel lag dat ik als voorzitter alleen nog maar hoefde te ondertekenen omdat de GOR Post zelf de inhoud had geschreven.
Maar hoe liep het af voor onze collega’s? We kregen het voor elkaar dat voor heel veel mensen vervangend werk werd gezocht. Dat was niet eenvoudig, omdat het ging om het herplaatsen van vrouwen met een deeltijdbaan die in de buurt van hun huis wilden blijven werken. Het lukte helaas niet voor iedereen.
Na deze grote reorganisatie werkte ik als bedrijfsleider Pakketservice in Zwolle. Daar viel het me op dat er veel gebroken diensten op de dienstroosters stonden en ik zei: ‘Wat hebben jullie ’n rare diensten hier. Dat kan toch veel efficiënter?’ Daarop was het antwoord: ‘Zeker, maar die diensten zijn jouw schuld. Dat heeft de GOR Post zo geadviseerd’.
Ik bedoel maar: je probeert het voor iedereen zo goed mogelijk te regelen en als je terugkijkt denk je: ‘dat had toch beter gekund’. Of er wat aan te doen is? Ik denk het wel. Kijk als medezeggenschapper niet alleen hoe je het nú goed kunt regelen, maar schat ook in wat jouw advies voor gevolgen in de toekomst heeft. Dat heb ík ervan geleerd.
