Maar bij een oekaze van de Amerikaanse moeder is de captain de eerste die met voorstellen zal komen hoe de organisatie in te krimpen. Daarvoor krijgt hij dan een bonus die kan oplopen tot een kwart van zijn vast salaris dat vaak al een half miljoen is.
Men neme vervolgens een bankdirecteur. Wim Kok, oud-premier, stond ooit bekend om zijn zuinige ministerschap. Het roemruchte kwartje van Kok danken we aan hem. Men noemde hem de mp van de piepers omdat hij zo gewoon Hollands was. Maar sinds hij commissaris werd bij de ING bank is hij kapitalist geworden. Dus verdedigde hij als commissaris de exhibitionistische verrijking van bankdirecteuren die hij als premier verfoeide.
‘Ja,’ zei hij in de commissie-De Wit die de kredietcrisis onderzoekt, ‘we moesten de topsalarissen flink verhogen, anders ben je als bank geen wereldspeler meer.’
Wat, meneer Kok, was er gebeurd als de raad van commissarissen de topsalarissen niet had verhoogd? Waren de ING-directeuren dan allemaal naar topsalarisland Amerika verhuisd? Of ze het daar zo goed doen, meneer Kok. Waar was de financiële crisis ook al weer veroorzaakt? In Amerika. En door wie? Juist, de bankdirecteuren. Gaan topsalarissen verdienen en topprestaties leveren hand in hand? Nee dus.
Als u nou ooit weer commissaris wordt van een topbank, meneer Kok…en er komt weer een zielige bankdirecteur bij u dreigen dat hij naar het buitenland vertrekt als hij niet een tonnetje meer krijgt…rustig laten gaan, meneer Kok. Opgeruimd staat netjes.
