Managementassistent worden was geen doel op zich voor Desiree Kemme. De carrièrestappen die ze maakte, ook niet heel bewust. Maar haar keuzes waren dat zeker wel. Daardoor is haar carrière vrij organisch ontstaan, vertelt Desiree.
“Na de middelbare school ging ik naar de heao, maar daar ben ik mee gestopt. Die nadruk op economie bleek me niet te liggen. Ik had vervolgens verschillende banen, via een uitzendbureau onder meer als secretaresse bij een reclamebureau. Dat was eigenlijk mijn eerste stap in het vak. Daarna kon ik aan de slag als directiesecretaresse bij een bureau voor relatiemagazines, Boost & Partners.”
“Met deze eerste ‘echte baan’ ben ik het vak ingerold. Dat beviel meteen goed, die ondersteunende rol past mij wel. Ik hoef niet zo nodig op het podium te staan en ben graag wat meer op de achtergrond; als ondersteuner doe ik mijn best om me op allerlei vlakken voor anderen in te zetten, daar ligt ook mijn kracht.”
Keuzes
De eerste echte keuze die Desiree vervolgens maakte, betekende het einde van haar contract bij Boost & Partners. Want na zes jaar vaste dienst – zoals ze zelf zegt: “Ik ben erg van de lange arbeidscontracten” – besloot ze om een tijdje een break te nemen.
“De keuze om een paar jaar te stoppen met werken, was een bewuste. Ik wilde heel graag moeder worden en kreeg toen ik bij Boost & Partners werkte ons eerste kind. Om die reden besloot ik van een fulltimecontract naar drie dagen per week te gaan.
"Mijn werkgever betaalde niet mee aan de opvang en toen mijn tweede kind op komst was, zou dat betekenen dat ik geld zou moeten toeleggen om te kunnen blijven werken. Ik ben toen tijdelijk gestopt met werken.
"We kregen nog een derde kind en ik ben weer gestart met werken toen hij naar de halve-dagopvang kon. In totaal ben ik er vijf of zes jaar uit geweest. Het was een prachtige tijd.”
Kantelpunt
Desiree noemt het ook als een van de meer bepalende momenten van haar carrière. “Dat ik moeder ben geweest, heeft mijn loopbaan wel gevormd. Daardoor heb ik niet de carrière gehad waarvan ik soms had gewild dat ik hem had.”
“Ook had ik achteraf gezien graag gestudeerd. Ik denk weleens: had ik mijn heao toch maar afgemaakt, of: was ik maar alsnog aan een andere studie begonnen. Uiteraard kan dat altijd nog, maar ik vind het toch stiekem soms jammer.
"Wel ben ik nu bezig om Frans te leren. Ik wilde altijd al heel graag nog een vreemde taal leren en heb vorig jaar een cursus Frans gedaan en ben een week naar een taalcursus geweest in midden-Frankrijk. Maar dat schiet er in de huidige drukte een beetje bij in.”
De kern is communicatie
Terug op de arbeidsmarkt, kon Desiree aan de slag als redactiecoördinator bij een bureau voor interne communicatie. “Dat ging via via. Ik vind het leuk om met tekst te werken en kan taken goed coördineren en prioriteren.”
Na een paar jaar maakte ze de overstap naar een grootreclamebureau, waar ze dezelfde functie vervulde.
“Dat was de eerste jaren heel leuk, maar na een tijdje haalde ik er geen voldoening meer uit. Ik ben om me heen gaan kijken, waarbij ik me weer besloot te richten op een baan als directiesecretaresse en ik vond een mooie plek bij een communicatiebureau.
"Het heeft uiteraard ook te maken met wat er op mijn pad komt, maar de kern is altijd communicatie. En het moet een werkgever zijn waar ik achter sta, dat is voor mij heel belangrijk.”
Na een jaar hield het communicatiebureau echter op te bestaan. “We woonden in die tijd in Amstelveen en ik vond het wel handig dat mijn nieuwe baan in de buurt van huis zou zijn, ook met de kinderen die naar school moesten was dat prettig. Daarnaast wilde ik heel graag iets doen dat bijdroeg aan de maatschappij. Ik ben bewust op zoek gegaan naar een baan met maatschappelijke relevantie."
"In een krant zag ik de vacature staan van secretaresse bij de Issuemakers, een communicatieadviesbureau dat organisaties adviseert en ondersteunt die maatschappelijke impact hebben of willen maken. Ik wist meteen: dit past mij zo goed. En dat bleek ook wel, want ik heb er dertien jaar gewerkt.
"Tot vorig jaar. Zeven jaar geleden zijn we naar Rotterdam verhuisd, dus ik ben nog heel wat jaren heen-en-weer gereisd, maar vorig jaar bedacht ik dat ik in mijn eigen ‘mooie’ stad wilde werken.”
Alles in beweging
Die stap kwam sneller dan gedacht, vertelt Desiree.
“Ik zocht vacatures in de culturele sector en zag de functie van directie-assistent voor Fenix langskomen, toen nog een museum in oprichting. Alle kunst hier vertelt migratieverhalen. En het geval wil dat we bij Issuemakers als medewerkers allemaal een eigen issue moesten benoemen. Als managementondersteuner had ik niet, zoals de adviseurs, een issue in mijn portefeuille, maar ik ondersteunde hen wel daarin en maakte bovendien de issuekalender. Zo zat ik er bovenop.”
“En mijn issue was migratie. Ik vind het zo mooi dat dat nu samenkomt in mijn nieuwe baan. Echt fantastisch. Want migratie zet alles in beweging, zet je als mens in beweging. Een bezoek aan Fenix zorgt er ook voor dat je goed gaat nadenken over het thema: over migratie in het algemeen, maar ook over je eigen migratieverhaal. Ik ben van mening dat er in iedereen een verhaal schuilt. Iedereen heeft wel familie, vrienden of kennissen met een persoonlijk verhaal over migratie.”
Eye-opener
Het issuemanagement heeft Desiree ook gevormd.
“Issuemanagen heeft mij anders laten kijken naar de wereld. Zoals wat ik zei over het issue migratie: doordat ik me er meer in ging verdiepen, werd me duidelijk wat daar allemaal uit voortvloeit en hoe het in de media wordt geframed. Dat een issue daar gemaakt of gebroken kan worden. En vervolgens ga je toch anders naar de media kijken, maar zeker ook naar het leven als een aaneenschakeling van issues. Dat vond ik wel een eyeopener.”
En natuurlijk hielp het toen ze solliciteerde bij Fenix, dat Desiree juist op die plek en met dat issue had gewerkt.
“Maar ik had bovendien meteen een goede klik met Anne Kremers, de directeur. Ik werk direct voor haar. Daarnaast verricht ik diensten voor zakelijk directeur Jelmer van der Wel en het MT, en ben ik directie-assistent. Bij Issuemakers werkte ik parttime, maar hier was fulltime een vereiste.
"Dat gaat goed, ik ben erin gegroeid. En wie weet gaat dat na de opening nog veranderen. Maar nu werken we toe naar de opening over een week (het interview vond een week voor de officiële opening van het museum op 15 mei met koningin Máxima plaats, red.). En daarvoor zijn er nog allerlei vooropeningen voor de pers, voor relaties, voor bouwpartners. Een week lang zijn we volop bezig met ontvangsten.”
Tranen in de ogen
In de basis zijn haar werkzaamheden voor het museum redelijk hetzelfde als in eerdere functies het geval was. Wel komt er rond de opening allerlei nieuws op Desirees pad.
“Onlangs hebben we bijvoorbeeld alle hosts aangenomen, waarmee we in een keer van twintig naar negentig medewerkers zijn gegaan. En ook de spanning die rond de opening hangt is heel bijzonder. Er gebeurt heel veel, dat is heel leuk om mee te maken. We hebben ook gewoon een heel mooi team. Ik voel me hier gelukkig. Ze zeggen dat ik het heb afgedwongen en dat sommige dingen zo moeten zijn, maar voor mij voelt het meer zo: ik heb gewoon geluk.
"Ik word ook heel blij van dit museum, van de mensen, van de boodschap, van alles eromheen. Als ik van Anne, mijn directeur, een rondleiding krijg langs de kunstwerken die net zijn geplaatst en ze vertelt over de achtergrond, de verhalen, dan staan de tranen me in de ogen. Die verhalen achter de kunstwerken zijn ongelofelijk mooi en tegelijkertijd soms zo ongelofelijk niet mooi.”
In een ander licht
Desiree is een gevoelsmens. Ze vindt het dan ook voor alles belangrijk om in elke situatie aardig te blijven.
“Ik denk dat dat in dit vak het allerbelangrijkst is. Met vriendelijkheid in woord en gebaar krijg je volgens mij het meeste voor elkaar. Als er bijvoorbeeld iemand aan mijn bureau staat die heel graag Anne wil spreken, maar het kan niet, dan zorg ik ervoor dat ik altijd aardig blijf en probeer ik een oplossing voor diegene te vinden. Ik wil niet ‘de strenge secretaresse’: zijn. Maar ik ben wel duidelijk. Aardig, open, duidelijk en eerlijk, dat is wel mijn motto.”
Los van het feit dat het niet in haar aard ligt om snel geïrriteerd te zijn, heeft Desiree een goede tip om je
kalmte te bewaren:
“Als je een probleem hebt of als iemand iets van je vraagt waar je niet zo snel uitkomt, laat het dan heel even voor wat het is. Ik ga dan een stukje wandelen. Als ik daarna terugkom, heb ik eigenlijk altijd wel een oplossing voor het probleem.
"Ik heb geen idee wat het brein doet als je wandelt, maar het lijkt wel alsof het dan nieuwe verbindingen maakt. En het hoeft niet buiten de deur te zijn, gewoon even van je plek af en de focus op iets anders, helpt al enorm. Dan zie je de zaken vanuit een heel ander licht.”
Wie verdient er ook een plek op het podium?
In de rubriek ‘Podium’ portretteren we de vaandeldragers van het secretaressevak: veelbelovende jonge assistants én de ervaren rotten in het vak. Ben jij of ken jij een kandidaat voor deze rubriek?
Mail dan naar redactie.managementsupport@vmnmedia.nl
