Ik zag het als een mooie kans om in het laatste jaar nog te proberen om de verandering door te kunnen zetten die we hadden ingezet. Ook zag ik het als een kans om mijzelf hierin te ontwikkelen en te ontdekken of het een rol is die bij mij past.
Een mooie rol, maar niet de makkelijkste
De ambities die ik had toen ik startte heb ik wel wat bij moeten stellen. Het doorvoeren van verandering in het laatste jaar van de termijn bleek een beste uitdaging. Veel werd aan de nieuw te verkiezen ondernemingsraad overgelaten, en uiteindelijk hebben we ons vooral gericht op een warme overdracht.
Ik besloot mij daarna opnieuw kandidaat te stellen voor de ondernemingsraad en ook voor het dagelijks bestuur. Ik had al kunnen ervaren dat ik het erg leuk vind om dat extra contact met onze gesprekspartners te hebben, en prettig om op sommige punten sneller te kunnen schakelen. Daarnaast vond ik het fijn om het team van de ondernemingsraad vanuit deze positie te kunnen ondersteunen, ook gericht op de persoonlijke ontwikkeling van ieder or-lid. Gelukkig werd ik herkozen. Ik vind het nog steeds een hele leuke en mooie rol binnen de or, maar het is niet altijd de makkelijkste.
Slap koord
Het feit dat er geen hiërarchie is binnen de ondernemingsraad, en dus ook niet binnen de or en het dagelijks bestuur, heeft zijn voor- en nadelen. Aan de ene kant vind ik het fijn om echt onderdeel te zijn van het team, samen naar oplossingen te kunnen zoeken en dat ieders stem hierin even belangrijk is. Toch past het ook binnen de rol van het dagelijks bestuur om soms wel het voortouw te nemen in zaken en voorstellen te doen aan de gehele raad.
Persoonlijk vind ik het nog lastig inschatten wanneer “het voortouw nemen” wordt gezien als prettig en helpend om het proces van besluitvorming te kunnen versnellen. Het kan ook worden gezien als een “voorgenomen besluit van het dagelijks bestuur dat voor de vorm wordt voorgelegd aan de gehele raad”. Het voelt als dansen op een slap koord. Als je de or te veel betrekt bij het hele proces, dan wordt opgemerkt dat het dagelijks bestuur dit toch ook wel zelf kan doen. Als je de raad te weinig betrekt voelen de or-leden zich niet voldoende gehoord en hebben zij het gevoel dat hen dingen worden opgelegd vanuit het db.
Communicatie is de sleutel
Zoals altijd ligt de sleutel waarschijnlijk in communicatie. Verwachtingen managen en uitspreken naar elkaar. Samen reflecteren op een situatie die zich voordoet, ook als maar één van de twee partijen daar behoefte aan heeft. En, wat mij betreft de meest voor de hand liggende: zeg op het moment zelf waar je mee zit, wat voor gevoel je erbij hebt en hoe je erover denkt. Alleen dan kan het hele team hier meteen iets mee.
