Toen ik op een woonerf woonde, kwamen de achtertuintjes als taartpunten uit in een centraal punt. Vooral de eerste maanden was het reuze gezellig. Buurmannen leenden elkaars grasmachine en zaten ’s middags bij elkaar onder het genot van een of meer pils. Buurvrouwen onderhielden sociale contacten over de heg en waren oppas van elkaars kinderen. De zomeravonden duurden en duurden en de enkele chagrijnige buur die klaagde over de kakofonie werd eendrachtig betiteld als asociaal.
Totdat op een zwoele zomeravond de vlam in de pan sloeg. Tijdens een van de barbecues was het te gezellig geworden en twee echtparen hadden het met elkaar aan de stok gekregen. De reconstructie achteraf toonde aan dat de ene buurman tegen de andere had gezegd dat hij nog geld van hem kreeg. Hierop zei de andere buurvrouw dat juist de ene buurman zijn geld voor de vorige barbecue nog niet had betaald. Op het eind van de discussie had de ene buurvrouw een pluk haar van de andere buurvrouw in haar hand.
Ook kindertjes kunnen zo genieten op een woonerf. Ze racen met hun autootjes zo leuk over het tegelpad. Botsen voor de grap tegen elkaar aan. Nu woonde er ook een kind met het syndroom van Down. Dit werd wel eens geplaagd door de andere kinderen. Ze sneden hem op zijn stepje de pas af of pikten zijn schepje in als hij in de zandbak speelde. Totdat het kereltje wraak nam en met zijn schepje begon te timmeren op de harses van drie kleuterkwelgeesten.
Een van die kwelgeesten was twee zomers later zelf de sigaar. Tijdens een zomerbuurtbarbecue stootte hij in de achtervolging van twee vriendjes tegen de grillpan. Het gevolg was dat het ventje dat gloeiende ding over zich heen kreeg. Alle buurmannen en buurvrouwen stonden beteuterd te kijken toen het jongetje de ambulance werd ingedragen. Gelukkig hebben kundige artsen hem in het brandwondencentrum aardig kunnen oplappen. Alleen zijn gezicht draagt nog de sporen van het grillrooster.
